دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 Interpretive Social Sciences; Cognition and Interpretation علوم اجتماعی تفسیری؛ شناخت و نقد 7 36 1386 10.30497/rc.2007.1386 FA اصغر افتخاری استادیار دانشگاه امام صادق (ع) 0000-0001-8326-1190 Journal Article 2013 07 15 Despite a fundamental gap between social sciences and other types of sciences, primary considerations are of hiqh importance, to the extent that a lot of philosophers of science are after a distinetion between these on the basis of cognitive and analytical methods. Thus, the interpretive method being pivotal in social sciences, is to be taken as the starting point, and the dominant approach to comprehending the field depends on the basic principles of this medthod. This article, while referring to the major suggested methods for delineating social sciences, puts emphasis on the interpretive method and talks about its necessary requirements. Thus, the main methods of cognition are explaind are explained first, followed by principles of interpretive methods. Finally, the application of these principles in the field of social sciences are discussed. گرچه مرز میان علوم اجتماعی با سایر علوم بسیار گسترده و تفاوت‌‌های آن‌‌ها بنیادین است، در این میان ملاحظات اوّلی از اهمیتی دوچندان برخوردار است؛ تا آنجا که بسیاری از فلاسفۀ علم قائل به درک تفاوت این دو حوزۀ علمی بر اساس روش شناخت و تحلیل آن‌‌ها می‌‌باشند. با این توضیح، توجه به روش تفسیری به دلیل اهمیت محوری که در حوزۀ علوم اجتماعی دارد، نقطۀ آغازین ورود به حوزۀ شناخت علوم اجتماعی شناسانده می‌‌شود و رویکرد غالب بر درک علوم اجتماعی بر اساس مبانی و مبادی این روش شناخت است. در نوشتار حاضر نویسنده ضمن اشاره به عمده‌‌‌‌روش‌‌های پیشنهادی برای تحدید علوم اجتماعی، بر روش «تفسیری» تأکید ورزیده و تلاش کرده است لوازم و مقتضیات این شناخت را عطف توجه به علوم اجتماع بیان دارد. برای این منظور نخست روش‌‌های شناخت اصلی بیان و تشریح شده‌‌اند، در ادامه مبادی و اصول روش تفسیری تحلیل شده‌‌اند و در پایان کاربرد این اصول در حوزۀ علوم اجتماعی بیان گشته است.

https://rc.isu.ac.ir/article_1386_7e0862ca7579572454e724c9f8cf8fc6.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 Socio- Cultural Aspects of Turkmen Tales روایت اجتماعی- فرهنگی قصه‌‌‌‌های ترکمنی 37 67 1387 10.30497/rc.2007.1387 FA باقر ساروخانی استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران علیرضا قبادی دکتری رشته جامعه‌‌شناسی نظری- فرهنگی Journal Article 2013 07 15 Narratology in Iran has an old background. It was mostly done at a mere descriptive level by narrators. This article presents a type of anthropologically- based interpretation which aims at explaining things by referring to specific social elements at specific times and by using narratological method. This approach can help us study Turkmen tales from a sociocultural standpoint in order to determine the dominant discourse by delineating their relation with the public domain and their manner of development. The dominant discourse in Turkmen tales brings out the history and identity which conform with the society in the process of time. The present research has benefited from tools like interview and narratology to achieve its goals. : پیشینة قصه‌‌‌‌پژوهشی در ایران مربوط به سالیان دور است. در این پژوهش‌‌‌‌ها قصه‌‌‌‌پژوهی در بیشتر مواقع در سطح توصیفی (توصیف قصه) به وسیلة راویان صورت می‌‌‌‌گیرد. در این مقاله از دیدگاه انسان‌‌‌‌شناسی تفسیری تداعی شده است که با شیوۀ روایت‌‌‌‌پژوهشی به تحلیل معانی بر مبنای عناصر اجتماعی خاص در زمان‌‌‌‌های ویژه پرداخته شود. با چنین رویکردی است که قصه‌‌‌‌های ترکمنی از منظر اجتماعی- فرهنگی به مثابه عنصر فرهنگی مطالعه می‌‌‌‌شده است تا به ارتباط این قصه‌‌‌‌ها با حوزة عمومی و چگونگی تحول آن، گفتمان حاکم بر این قصه‌‌‌‌ها مشخص گردد. گفتمان حاکم در قصه‌‌‌‌های ترکمنی، تاریخ و تقویت هویت‌‌‌‌بخشی است که همراه با تحول زمان و مکان این قصه‌‌‌‌ها نیز دارای معانی متناسب با جامعه، البته با حفظ گفتمان حاکم خود است. در پژوهش حاضر از روش مصاحبه و روایت‌‌‌‌پژوهشی برای وصول به هدف مورد نظر استفاده شده است.

https://rc.isu.ac.ir/article_1387_16ec59608164bd24f6a3ef95e5890486.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 Socio- Cultural Aspects of Turkmen Tales The Making of social policy in the post revolutionary Iran: Challenges and Opportunities چالش‌‌ها و فرصت‌‌های تدوین نظام رفاهی جامع در ایران بعد از انقلاب 69 91 1388 10.30497/rc.2007.1388 FA علی اصغر سعیدی استادیار دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران Journal Article 2013 07 15 The aim of this paper is to have a general analysis of the obstacles to the development of a social policy in the post-revolutionary Iran by emphasizing on the places of social policy in the development plans. The paper argues that these plans, more than anytime in the past insist on focusing on the different issues in social policy and welfare in different parts, particularly on social protection issues, as by the post revolutionary constitutional law the state is defined as a welfare state. The paper also argues that despite the fact that the decision makers try to bring social policy to be higher up the agenda, to ensure the well-being of all of their citizens, the plans suffer the lack of a comprehensive social policy in the sense that there is no social policy discourse to fill the gap between theory and practice. Thus, the challenges facing the government in order to develop such a policy program in terms of social policy choices is how to bring together real stakeholders, whether the third sector in the society or social groups, theoreticians, elites and policy makers, to discuss the subject matter within focus groups and workshops. In addition, the paper tries to focus on the role of the stakeholders in the various sectors, i.e., public, private and voluntary sectors, and social groups to draw a realistic and accomplishable social policy program, a focus on the strengths and weaknesses of such programs and making priorities in the social policy. We suppose that we have to learn lessons by classical welfare states and their recent crisis which led to the argument of the end of the welfare state but we need an Iranian style of social policy in order to target the main challenges facing the state and the society by taking our opportunities. هدف اصلی این مقاله ارائۀ تحلیلی کلی از موانع توسعۀ سیاست اجتماعی در دورۀ برنامه‌‌های توسعه بعد از انقلاب اسلامی است. مقاله این بحث را دنبال می‌کند که در این برنامه‌‌ها بیش از هر زمانی در گذشته بر موضوعات مختلف در سیاست اجتماعی به ویژه در مورد حمایت اجتماعی از گروه‌های آسیب‌پذیر تأکید شده است؛ زیرا قانون اساسی دولت را دولت رفاه می‌داند. مقاله این استدلال را مطرح می‌کند که علی‌رغم اینکه تلاش تصمیم‌سازان بر این بوده است تا برای اطمینان از رفاه و بهزیستی تمام شهروندان، سیاست اجتماعی را در دستور کار قرار دهند، اما برنامه‌‌ها از نبود یک سیاست اجتماعی جامع، به این معنا که گفتمان مستقل سیاست اجتماعی به عنوان پیش‌زمینۀ برنامه‌ریزی برای این نوع سیاست‌ها برای پرکردن شکاف نظر و عمل وجود ندارد، رنج می‌برند. بنابراین، چالش‌‌های پیش روی دولت برای تدوین یک برنامۀ سیاست اجتماعی جامع این است که چگونه ذی‌نفعان واقعی را، چه در بخش سوم جامعه، چه گروه‌های اجتماعی، نظریه‌پردازان، صاحب‌نظران و سیاست‌گذاران، در بحث‌‌های گروهی دسته جمعی و کارگاه‌‌های تدوین برنامۀ عمل برای طراحی و انتخاب‌‌های موجود در سیاست اجتماعی گرد آورد. در این مقاله ما سعی می‌کنیم تا بر نقش این ذی‌نفعان در بخش‌‌های مختلف و در گروه‌های اجتماعی متمرکز شویم تا ویژگی‌های برنامۀ سیاست اجتماعی اجراشدنی و واقع‌گرایانه را با تمرکز بر نقاط قوت و ضعف برنامه‌‌های اجتماعی و تعیین اولویت‌‌های سیاست‌های اجتماعی روشن کنیم. فرض ما بر این است که می‌توان از تجربیات تدوین سیاست اجتماعی در سایر کشورهای دنیا، دولت رفاه‌‌های کلاسیک و بحران‌‌های اخیر آن برای انجام هر دستورالعمل بومی استفاده کرد. این مسئله را ما در بررسی برنامه‌‌های توسعۀ اجتماعی و تمایز آن با برنامۀ سیاست اجتماعی در برنامه‌‌های توسعه بعد از انقلاب نشان خواهیم داد.

https://rc.isu.ac.ir/article_1388_93c58e1048d7bfc4e7d3007510925477.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 Mosque; Communication and Sustained Development مسجد؛ ارتباطات و توسعه پایدار 93 109 1389 10.30497/rc.2007.1389 FA محسن الویری استادیار دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 07 15 The various functions of mosque are: devotional, educational, communicative, social, cultural, architectural, artistic, etc. The communicative and cultural functions, of mosque have manifested themselves in two general sorms as evidenced by both religious texts and Moslms, historical experience: culture- making and transmission of information. These are serving a noble religious cause, i.e. individual and social exaltation. From a developmental point of view, Islam has considered the sustained development in close relation with two major elements: a comprehensive look at humans and their existential dimensions, and not restricting human life to this world. Religion, therefore, assumes the sustained development as a phenomenon that recognizes all human needs and paves the way for human exaltation in all domains on the one hand, and includes all phases of human life, i.e worldly and otherworldly, on the other, It seems that mosque could be taken as a suitably communicative environment for educating and culture- making in the field of a sustained and religious- oriented development and thus training competent citizens who could be directed to this end. کارکردهای مسجد را به گونه‌‌‌‌های مختلف عبادی، آموزشی، ارتباطی، اجتماعی، فرهنگی، تربیتی، معماری، هنری و مانند آن تقسیم کرده‌‌‌‌اند. کارکرد ارتباطی و فرهنگی مسجد هم به استناد متون دینی و هم به استناد تجربة تاریخی مسلمانان، در دو قالب کلی «فرهنگ‌‌‌‌سازی» و «انتقال اطلاعات» تجلی یافته است. این دو در خدمت یک هدف والای دینی، یعنی تعالی فردی و اجتماعی است. اگر از منظر توسعه به این تعالی بنگریم، درمی‌‌‌‌یابیم که اسلام توسعة پایدار را در پیوند با دو مؤلفة اصلی «نگاه همه‌‌‌‌جانبه به انسان و ابعاد وجودی او» و «محدود ندانستن زندگی انسان به حیات دنیوی» در نظر گرفته است. به بیان دیگر، در اندیشة دینی، توسعة پایدار توسعه‌‌‌‌ای است که از یک سو به تمامی نیازهای انسان توجه کند و زمینة تعالی انسان را در همة زمینه‌‌‌‌ها فراهم آورد و از سوی دیگر، همة ادوار زندگی انسان را- حیات دنیوی و اخروی- در برگیرد. با توجه به کارکردهای مختلف مسجد در فرهنگ اسلامی، به نظر می‌‌‌‌رسد مسجد محیطی ارتباطاتی مناسب برای آموزش و فرهنگ‌‌‌‌سازی در زمینة توسعة پایدار دین‌‌‌‌محور و تربیت شهروندانی است که توانمندی تحقق بخشیدن به این توسعه را دارند.

https://rc.isu.ac.ir/article_1389_3aa1f60eef101d8a8e36d51c649aa18c.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 The Media and the Semantics of Crisis رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌ها و معناشناسی بحران 111 130 1390 10.30497/rc.2007.1390 FA حسن بشیر استادیار دانشگاه امام صادق(ع) 0000-0003-0793-6832 Journal Article 2013 07 15 Crisis is a kind of silent war which more than it does on the hardware system of the society, it has detrimental effects on its softwar system, namely the decision- making process and other social operations at different levels. According to the semantic analysis of the issue, crisis starts with the stage of chaos followed by that of difficult situation, dangerous point and finally confusion. Therefore no zero point is conceivable when talking about crisis, but it is rather rooted in some sort of imbalance in social systems whether governmental or non-governmental. The most crucial consequence is uncertainty and confusion that can create serious troubles for the society. In these circumstances and in the context of various cultures the media have the dual role of managing and managing and controlling or extending and heightening the crisis by adopting various methods such as exaggeration, persuasion, and education. بحران نوعی جنگ صامت است که بیش از آنکه به سخت‌‌‌‌‌‌‌‌افزارهای جامعه ضربه وارد می‌‌‌‌‌‌‌‌کند، به نظام نرم‌‌‌‌‌‌‌‌افزاری آن، یا به عبارتی دیگر، به قدرت تصمیم‌‌‌‌‌‌‌‌گیری و تحرک جامعه در سطوح مختلف ضربه وارد می‌‌‌‌‌‌‌‌کند و آن را مختل می‌‌‌‌‌‌‌‌سازد. فرایند بحران بر مبنای تحلیل معناشناسی این واژه، با مرحله آشوب آغاز و به مراحل موقعیت سخت، نقطۀ خطر و سرانجام عدم قدرت تصمیم‌‌‌‌‌‌‌‌گیری منتهی می‌‌‌‌‌‌‌‌گردد. بنابراین بحران از هیچ آغاز نمی‌‌‌‌‌‌‌‌شود و ریشه در نوعی از عدم تعادل در نظام‌‌‌‌‌‌‌‌های جامعه اعم از حکومتی و یا غیرحکومتی دارد. مهم‌‌‌‌‌‌‌‌ترین پیامد این وضعیت عدم قطعیت و عدم امکان تصمیم‌‌‌‌‌‌‌‌گیری است که با بروز چنین وضعیتی در جامعه، حوادث مختلف شکل می‌‌‌‌‌‌‌‌گیرند و جامعه را در مشکلات جدی فرو می‌‌‌‌‌‌‌‌برد. رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌ها در این رابطه و در بستر فرهنگ‌‌‌‌‌‌‌‌های مختلف می‌‌‌‌‌‌‌‌توانند نقش دوگانۀ مدیریت و کنترل یا تصعید و گسترش بحران با بهره‌‌‌‌‌‌‌‌گیری از شیوه‌‌‌‌‌‌‌‌های مختلف برجسته‌‌‌‌‌‌‌‌سازی، اقناع، کاشت و آموزش را عهده‌‌‌‌‌‌‌‌دار باشند.

https://rc.isu.ac.ir/article_1390_69874a4527ff2ae4eda042d8d3c69a73.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 Electronic Publishing; Challenges and Opportunities; Focusing on E-journalism نشر الکترونیک، چالش‌ها و فرصت‌ها؛ مطالعۀ روزنامه‌نگاری الکترونیک 133 153 1391 10.30497/rc.2007.1391 FA حمید عبداللهیان دانشیار گروه ارتباطات دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران مرضیه شارقی کارشناس ارشد رشته علوم ارتباطات اجتماعی از دانشگاه تهران Journal Article 2013 07 15 This paper is an attempt first to introduce the conceptual definition of public sphere from Habermas’s point of view, then explores its compatibility to virtual space as new grounds for formation of new public spheres and finally evaluates challenges and opportunities that the new media can produces with a focus on Electronic publishing. The focus of the paper is on the challenging nature of electronic publishing that is developing in the world and is sometimes considered as pathological while some consider it as an opportunity for formation or reproduction of public sphere. It is therefore the objective of this paper to answer the question of whether or not e-journalism will provide a ground for development or reproduction of public sphere. The paper in the end will try to propose strategies and /or ways that can take us out of the challenging situation that is being put forward by the development of virtual space. For this academic adventure, we have chosen e-journalism for our analysis as we consider being on the rise while facing challenges that are not applicable to traditional media such as television and radio. This is a contribution to the body of literature on development of new public sphere along with development of e-journalism. در این مقاله سعی بر این است تا پس از ارائۀ تعریف مفهوم حوزۀ عمومی در ادبیات نظری هابرماس و شناخت سازوکار انطباق این مفهوم با محیط‌های مجازی به‌عنوان حوزۀ عمومی جدید به مطالعۀ چالش‌ها، فرصت‌ها، و امکانات رسانه‌ها به ویژه روزنامه‌نگاری الکترونیک در عصر حاضر بپردازیم. نقطۀ تمرکز مقاله بر گسترش چالش‌برانگیز روزنامه‌نگاری الکترونیک در جهان جدید است که برخی آن را آسیب‏زا و برخی آن را فرصت‏آفرین برای شکل‏گیری یا بازتولید حوزۀ عمومی تلقی می‏کنند. مقاله بر همین اساس به این پرسش پاسخ می‏دهد که آیا زمینۀ رشد و یا بازتولید حوزۀ عمومی با استفاده از روزنامه‏نگاری الکترونیک وجود دارد یا خیر؟ در پایان مقاله، نیز راهکارها و راهبردهایی برای برون‌رفت از بحران ایجادشده در فضای مجازی مطرح خواهد شد. برای رسیدن به پاسخ، «روزنامه‌نگاری الکترونیک» را که امروزه رایج‌تر و در عین حال آسیب‌پذیرتر از سایر رسانه‌هایی همچون رادیو و تلویزیون است، ‏انتخاب کرده‏ایم. این امر کمک می‌کند تا با رویکردی جدید به حوزۀ عمومی و با استفاده از روزنامه‏نگاری الکترونیک بپردازیم.

https://rc.isu.ac.ir/article_1391_9a323f740dbbbe7c7908ab876ba61340.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 14 31 2007 08 23 Tourism and Popular Culture صنعت جهانگردی و فرهنگ توده 155 178 1392 10.30497/rc.2007.1392 FA محمد هادی همایون رئیس پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات 0009-0006-7535-4817 Journal Article 2013 07 15 In regard to the association between mass mediaand the more human aspects of communication, such as what happens in an interpersonal and direct communication, in creating a positive picture of and sustaining the western capitalism domination in the modern world, the article expounds on tourism as a type of intercultural, interpersonal and direct communication. This phenomenon, much emerging in recent decades, is essentially of a long historical background, and the article deals briefly with its status and development in both the Islamic and modern western civilizations. This process may have taken a dramatic turn form the consideration of culture to that of economy, but what is actually happening is the impact of this phenomenon on culture, paving the way for effecting cultural hegemony or what we call cultural invasion in the modern world. در این نوشتار با توجه به همراهی و همکاری میان رسانه‏های توده و جنبه‏های انسانی‏تر ارتباط، مانند آنچه در یک ارتباط میان‌‌‌‌فردی و مستقیم به وقوع می‏پیوندد، در ایجاد تصویر مثبت و تثبیت سلطۀ سرمایه‏داری غرب در دوران معاصر، جهانگردی به مثابه یک ارتباط میان‌‌‌‌فرهنگی، میان‌‌‌‌فردی و مستقیم واکاوی بیشتر شده است. این پدیدۀ ویژۀ چند دهۀ گذشته، در باطن دارای تاریخی طولانی در زندگی بشر است که تلاش شده است تا در این نوشتار- به اجمال- به جایگاه و نحوۀ تطور آن در دو برهۀ تمدن اسلامی و تمدن معاصر غربی اشاره شود. در این بررسی به نظر می‏رسد در این سیر تاریخی در ماهیت و کارکردهای این پدیده از توجه به فرهنگ به سوی اقتصادمحوری شاهد چرخشی قابل توجه باشیم. اما در واقع آنچه در این دوره در حال وقوع است، تأثیر شگرف توسعۀ این پدیده بر حوزۀ فرهنگ و ایجاد بستر مناسبی برای اعمال سلطۀ فرهنگی و پدیده‏ای است که در جهان معاصر آن را به نام تهاجم فرهنگی می‏شناسیم.

https://rc.isu.ac.ir/article_1392_1365d7da9b07b50121e3ba03c6ee1267.pdf